Vroeger de plak, nu een time-out: zijn we als ouders te soft geworden?

Ach, dit onderwerp roept altijd veel gevoelens op. Als moeder van twee denk ik er vaak over na: hoe streng moeten we eigenlijk zijn op school? En vooral: wat werkt écht?

Vroeger was het duidelijk. Deed je iets stoms, dan kreeg je gewoon een tik, de plak of die beruchte pechvogel. Geen eindeloos praten, geen ouderavond, gewoon een duidelijk signaal: dit mag niet. Of het altijd goed was? Nee, soms was het veel te hard. Maar je wist in ieder geval waar je aan toe was.

Tegenwoordig is alles totaal anders. Een kind dat niet luistert krijgt een time-out, een “goed gesprek” met de mentor of een mailtje naar de ouders. En iedereen heeft er een mening over – vooral wij moeders.

Hoe het vroeger ging

In de jaren ’50, ’60 en begin ’70 was het nog doodnormaal. De meester had autoriteit en gebruikte die ook. Je wist: als je de boel verstoort, dan volgt er consequentie. Geen drama, geen traject, even huilen en dan weer verder met rekenen.

En nu?

Nu is alles “pedagogisch verantwoord”. Praten tijdens de les? Time-out in de gang. Slaan of spugen? Gesprek met de zorgcoördinator. Echt ver gaan? Dan komt er een heel plan van aanpak.

Ik lees de laatste tijd steeds meer zorgelijke berichten. Volgens een gezamenlijk onderzoek van vakbond CNV en EénVandaag uit maart 2026 heeft bijna de helft van de docenten te maken gehad met fysiek geweld door leerlingen of ouders.

Schokkende voorbeelden haalden het nieuws:

• Een zwangere docente werd door een leerling in haar buik geschopt.
• Een andere lerares brak haar schouderblad na een klap van een leerling.
• Leraren vertellen over betasten, schelden en dreigen, terwijl de klas soms staat toe te kijken.

Het is geen incident meer, maar een structureel probleem geworden.

De grote vergelijking

Vroeger was het vaak té hard. Kinderen werden soms onnodig vernederd. Maar nu lijkt het soms té zacht. Kinderen leren dat er bijna nooit echte consequenties zijn. Een gesprekje hier, een time-out daar, en ondertussen gaat de hele klas door de war.

Als moeder zie ik het bij mijn eigen kinderen. Ze komen thuis met verhalen over klasgenoten die de boel op stelten zetten, terwijl de juf vooral aan het praten is. En ik snap het ook wel – niemand wil terug naar de harde klappen. Maar ergens zijn we de balans kwijtgeraakt.

Ik denk dat we ergens in het midden moeten zitten. Duidelijke grenzen, duidelijke consequenties, zonder meteen in drama te schieten. Kinderen hebben behoefte aan structuur. Ze testen grenzen uit, dat hoort erbij. Maar als die grenzen continu verschuiven of alleen maar met woorden worden bewaakt, raken ze de weg kwijt.

Wat vind jij?

Ben jij nog opgegroeid met de plak of de roede? Hoe gaat het nu bij jouw kinderen op school? Merk je dat ze minder respect hebben voor gezag dan vroeger? Of denk je juist dat we het nu veel beter doen?

Ik hoor het graag. Dit is zo’n onderwerp waar veel moeders over nadenken, maar niet altijd hardop durven zeggen. Dus laten we eerlijk zijn tegen elkaar.