Geen producten in de winkelwagen.
Dit zijn de redenen waarom kinderen irritant zijn (de eerlijke waarheid die geen ouder hardop zegt)
De geboorte van je kind is het mooiste wat je kunt overkomen. Het ultieme product van liefde, een wondertje, een kopie van jullie beiden. Je kijkt uit naar de eerste stapjes, de eerste schooldag en de eerste woordjes. Kortom, alle mooie zaken die een kind in zijn ontwikkeling doormaakt.
Advertisement
🔥 Ontdek de trends van deze week
Alles wat nu viral gaat, van TikTok-hypes tot slimme gadgets – mis ze niet!
Bekijk wat trending is →Maar! Er zitten ook duistere kanten aan dit levende wezen, en die gaan we hier even eerlijk uitlichten.
De baby
Na de geboorte voelt zo’n roze wolk heerlijk. Tot de buien komen. Huilbuien. Het liefste midden in de nacht, als je op je allerzwakst bent. Gekrijs alsof de hel is opengebroken omdat het wezen gevoed wil worden. Een baby kan behalve kwijlen en gorgelen niet praten, dus alles – van een vieze luier tot een vastzittend boertje of een te warme kamer – wordt aangekondigd met oorverdovend volume.
Daarbij zijn het geboren kunstenaars. Ze schijten met gemak een geurend aquarel-schilderij op hun eigen rug, of op hun buik, afhankelijk van welke opening ze kiezen. Baby’s got talent.
De peuter
De eerste stapjes zijn altijd bijzonder. Vooral als ze doorkrijgen dat ze er goed in zijn en besluiten de wereld te verkennen. Die is groot als je niet oplet. Ze ontdekken dat hun tentakels perfect zijn om spullen te verplaatsen en stuk te gooien. Ze weten pas dat een deur klemt als ze er met hun vingertjes tussen komen, en dat de kat ninja-skills heeft als ze hem aan zijn staart trekken.
Het woordje ‘mama’ (waar je eerst zo trots op was) wordt tienduizend keer per dag in je kop gestampt terwijl je probeert af te wassen met een kind aan je been dat jouw knieschijf als bijtring gebruikt. Oh ja, en als ze tussen al dat speelgoed in slaap vallen ruik je meteen dat de luier weer vol zit. Soms zijn de pampers op. Extra horror.
De kleuter
De eerste schooldag. Opnieuw een mijlpaal. En geef toe, jij had het ook even moeilijk toen je je kind huilend achterliet in die slangenkuil. Maar dat schuldgevoel wordt genadeloos afgestraft als je hem weer ophaalt en boodschappen gaat doen.
De stembanden van een kleuter zijn op die leeftijd goed aan het ontwikkelen en dat ga je weten als je hem een pak koekjes met Dora erop weigert. Eenmaal thuis kus je hem welterusten en hoop je even tijd voor jezelf te hebben. Netflixen kan pas als je eerst de snot en koekkruimels (vaak een combinatie van die twee) tussen de toetsen van de afstandsbediening hebt gepeuterd. Naar bed gaan is ook geen feest: er ligt ongetwijfeld ergens een blokje Lego of een Buzz Lightyear klaar om je nek te breken.
De tiener
Een sprong vooruit in de tijd. Als het goed is heb je het eerste decennium van de opvoeding overleefd en is je kind klaar voor de volgende stap. Inmiddels is hij getransformeerd – van dat dikke propje met Spider-Man-shirt naar een soepstengel met schoenmaat pipo. De toonhoogte in zijn stem is door de hormonen volledig verstoord.
Uit zijn kamer komt geen Tsjoe-Tsjoe-Wa meer, maar Lil Kleine. Een gezichtje van stroop op zijn pannenkoek is ineens niet meer grappig. Je bent zijn held niet meer als je een spin vangt, je mag niet meer in zijn kamer komen, zijn hamster is over de houdbaarheidsdatum heen (en daar krijg jij de schuld van) en hij wil een beugel met wifi.
De puber
Als je jezelf door een jungle van lege verpakkingen hebt geworsteld en met een machete en gasmasker een weg vindt naar het hart van een muf ruikende cocon die ooit een slaapkamer was, dan heb je hem gevonden. Dit wezen vertelt jou hoe het leven in elkaar zit, dus dat hoef je zelf niet meer uit te zoeken. Alles wat je doet is stom, alles wat je zegt is saai en hij wil niet met jou in het openbaar gezien worden, want vrienden en zo.
Zijn mobiele telefoon fungeert als pacemaker, met de wifi-verbinding als levenslijn. En daar ligt jouw kracht als ouder: knip die lijn door en je krijgt alles voor elkaar. Hij heeft altijd honger, maar ons eten is vergif. Een soepkom pudding met paprikachips, slagroom, hagelslag en borrelnootjes is beter.
Dit is uiteraard nog maar een greep uit de verschrikkingen die je te wachten staan als je besluit jezelf voort te planten. Maar er is even een klein lichtpuntje aan het einde van de tunnel. Heel even maar. Want net als je denkt verlost te zijn van deze horror… word je plotseling grootouder. En raad eens wie de vaste oppas wordt?
