Trump geeft Balogun presidential immunity na rode kaart

Nou, daar hebben we het dan. Een Amerikaanse speler trapt een tegenstander op zijn enkel, krijgt een terechte rode kaart, en zou normaal een wedstrijd moeten missen. Maar in plaats daarvan belt de president van de Verenigde Staten even met de baas van FIFA, en poef — de schorsing is van de baan. Folarin Balogun mag gewoon weer meedoen tegen België.

Trump noemde het zelf “een groot onrecht” dat ongedaan moest worden gemaakt. En FIFA, de organisatie die normaal gesproken doet alsof ze boven alle politieke druk staat, heeft de schorsing ingetrokken. Voor het eerst sinds 1962, nota bene.

Alsof het de normaalste zaak van de wereld is

Wat ik vooral opvallend vind, is hoe weinig verbazing dit lijkt op te roepen. Alsof het logisch is dat een staatshoofd even belt als zijn land een belangrijke speler dreigt te verliezen. Alsof FIFA een soort klantenservice is geworden waar je kunt klagen als de scheidsrechter je niet bevalt.

En Trump doet het nog openlijk ook. Geen achterkamertjes gedoe, gewoon een berichtje op social media: bedankt FIFA, goed gedaan. Alsof hij een pakketje heeft laten bezorgen en even wil bevestigen dat alles goed is aangekomen.

De sport als speelbal

Ik ben nooit een groot fan geweest van de gedachte dat sport en politiek gescheiden werelden zouden moeten zijn. Dat is naïef. Maar er is een verschil tussen politiek en sport die elkaar soms raken, en politiek die sport gewoon even commandeert.

Want laten we eerlijk zijn: als dit een speler uit een ander land was geweest, was dit telefoontje er nooit gekomen. En als de president van een ander land dit had gedaan, was de verontwaardiging wereldwijd waarschijnlijk groter geweest. Nu lijkt het vooral een Amerikaanse aangelegenheid te zijn.

En ondertussen staat er wel een precedent. Een rode kaart is blijkbaar niet meer heilig als er voldoende politieke druk achter zit. Dat is best een verontrustende gedachte, ook al gaat het hier maar om één wedstrijd.

Wat dit eigenlijk zegt

Wat mij vooral dwarszit, is dat dit soort dingen steeds normaler lijkt te worden. Niet alleen in de sport, maar breder. Regels gelden, tot ze voor iemand belangrijk genoeg worden om ze te omzeilen. En als die iemand toevallig de president van de Verenigde Staten is, dan buigt zelfs FIFA.

Of we dit nu “presidential immunity” noemen of gewoon politieke bemoeienis, het resultaat is hetzelfde: de regels gelden niet meer voor iedereen gelijk. En dat is precies wat sport leuk zou moeten maken — dat het even níét uitmaakt wie je bent of hoeveel macht je hebt.

Maar goed. Balogun mag weer spelen. Amerika is blij. Trump is blij. FIFA heeft gedaan wat “goed” was. En de rest van de wereld mag weer verder kijken.

Soms vraag ik me af of we nog lang genoeg leven om alle grenzen die we aan het verleggen zijn, weer terug te zien komen. Maar dat is misschien een vraag voor een andere dag.