Geen producten in de winkelwagen.
Over een paar weken staat Thialf weer vol. Het nieuwe schaatsseizoen begint op 30 oktober met het World Cup Kwalificatietoernooi, en half november staan de Nederlandse schaatsers vrouwen in Peking aan de start van de eerste wereldbeker. Na een olympische winter vol goud is de vraag: wie gaan we nu volgen? Want één grote naam ontbreekt.
Eerst even terug: wat een winter was dat
Ik zat in februari met de kinderen op de bank en ik geef het toe: ik heb gejuicht alsof ik er zelf op stond. TeamNL won op de Winterspelen in Milaan twintig medailles, waarvan tien keer goud, een record. Het overzicht van TeamNL leest als een lijst van vrouwen die geschiedenis schreven: goud voor Jutta Leerdam op de 1000 meter, goud voor Femke Kok op de 500 meter, goud voor Antoinette Rijpma-de Jong op de 1500 meter en goud voor Marijke Groenewoud op de massastart. Daarbij zilver voor Merel Conijn op de 5000 meter en voor de ploegachtervolging met Joy Beune, Rijpma-de Jong en Groenewoud.
Wie daarna denkt dat iedereen meteen weer staat te springen: valt mee. En eerlijk gezegd vind ik dat wel zo menselijk.
Nederlandse schaatsers vrouwen om te volgen
Femke Kok. De sprintkoningin. Ze sloot vorig seizoen af als olympisch kampioen op de 500 meter en wereldkampioen sprint, en reed in Salt Lake City een wereldrecord op de 500 meter. Tegen de NOS zei ze heel eerlijk dat ze nog weinig zin had om te racen, en dat ze een dipje heeft gehad. Maar ook: ze heeft 26 keer op rij een 500 meter gewonnen en die reeks wil ze “ab-so-luut niet” kwijt. Dat is geen schaatsster die gaat zitten afwachten.
Joy Beune. Zij vertelde in hetzelfde verhaal over een vergelijkbaar dipje na het olympische seizoen. Juist daarom ben ik benieuwd hoe ze erin komt. Een topper die zegt “ik dacht eerst dat ik de enige was” is voor mij herkenbaarder dan wie dan ook.
Marijke Groenewoud. Olympisch kampioen op de massastart, en een rijder die je in een pak van zestien man nooit uit het oog moet verliezen. Ze rijdt voor Team Albert Heijn Zaanlander, volgens de voorlopige teamindeling op Schaatsen.nl.
Antoinette Rijpma-de Jong. Olympisch goud op de 1500 meter, en daarmee een van de gezichten van het allrounden. Ze staat bij Reggeborgh in de ploeg.
Merel Conijn. Zilver op de 5000 meter in Milaan. Op de lange afstanden is zij degene die Nederland deze winter in de gaten moet houden, en de rest van de wereld ook.
En Jutta Leerdam?
Die zie je deze winter niet op het ijs. Leerdam maakte in september op haar YouTube-kanaal bekend dat ze een seizoen overslaat. Volgens de NOS noemt ze het nadrukkelijk geen definitief afscheid. Kok zei dat ze haar sprintrivale gaat missen: samen hebben ze het Nederlandse sprinten naar een hoger niveau geduwd. Dat betekent ook dat er ruimte ontstaat. Wie pakt de plek naast Kok op de sprint? Dat is misschien wel de spannendste vraag van het WCKT.
Zo ziet de schaatswinter eruit
- Vanaf 30 oktober: WCKT in Thialf, met de tickets voor de eerste wereldbekers.
- 13 tot 15 november: wereldbeker 1 in Peking.
- 20 tot 22 november: wereldbeker 2 in Obihiro, Japan.
- 4 tot 6 december: wereldbeker in Heerenveen.
- 25 tot 28 februari: WK afstanden in Peking als hoogtepunt.
De data komen uit de wedstrijdkalender van de ISU. Hoe de KNSB precies selecteert, staat in het selectiedocument op de site van de bond. Bij de vrouwen verandert er weinig: de bond vindt dat zij de afgelopen jaren constant hebben gepresteerd. Zin in nog meer schaatsnostalgie? Lees dan onze top 10 van de beste Nederlandse schaatsers.
Waarom ik deze winter extra kijk
Wat me het meest raakte deze herfst, is niet een tijd of een record. Het is dat Kok en Beune hardop zeggen dat ze na het mooiste jaar van hun leven even leeg waren. Dat kennen veel van ons, na een grote verbouwing, een bruiloft of een drukke periode op het werk. Dat zij daarna toch weer aan de start staan, dat vind ik pas topsport.
Op wie let jij deze winter het meest? En mis jij Jutta nu al? Laat het weten in de reacties.
Plaats een reactie