17-jarige jongen betast 9 vrouwen in Dordrecht: hoe veilig zijn onze straten nog voor vrouwen?

Vorige week gebeurde het weer. In Dordrecht betastte een 17-jarige jongen in korte tijd negen vrouwen. Negen. Op klaarlichte dag, op straat, terwijl mensen om hen heen liepen. De dader is aangehouden, maar de beelden en verhalen die nu naar buiten komen, laten een wrange smaak achter.

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat een tiener dit doet? En nog belangrijker: waarom voelen zoveel vrouwen zich hier niet meer veilig bij?

Dit is geen incident, dit is een patroon.

We hebben het al jaren over straatintimidatie, aanrandingen en het gevoel dat de openbare ruimte niet meer van iedereen is. Studies en meldingen bij de politie laten zien dat vrouwen (vooral jonge vrouwen) steeds vaker ongewenst worden benaderd, nageroepen, betast of gevolgd. En nee, dit is niet “maar een paar rotte appels”. Het aantal meldingen van seksueel geweld en intimidatie stijgt al jaren, terwijl de pakkans laag blijft.

De dader is zeventien. Nog een kind in de ogen van de wet, maar oud genoeg om te weten dat je vrouwen niet mag betasten. Wat leert hij op school, thuis of online dat dit gedrag normaal lijkt? Is het de pornocultuur die alles normaliseert? Is het de afwezigheid van echte consequenties? Of is het gewoon de brutaliteit die groeit omdat te veel mensen wegkijken?

“Hoe veilig zijn onze straten nog voor vrouwen?”

Dat is de vraag die veel vrouwen zichzelf stellen als ze ’s avonds alleen over straat moeten. Of overdag, zo blijkt nu weer. Want dit gebeurde niet ’s nachts in een donker steegje. Dit gebeurde in een normale Nederlandse stad, op een normale dag.

We hebben het over emancipatie, over gelijkheid, over #MeToo. Maar ondertussen voelen veel vrouwen zich onveiliger dan tien jaar geleden. Ze veranderen hun route, houden hun sleutels tussen de vingers, kijken voortdurend om zich heen. Dat is geen vrijheid. Dat is overleven in je eigen stad.

En ja, ik weet het: niet alle mannen doen dit. Verre van. Maar de mannen die het wél doen, verpesten het voor iedereen. En de samenleving lijkt vaak meer bezig met de “rechten” van de dader (leeftijd, achtergrond, “hij is nog jong”) dan met de trauma’s van de slachtoffers.

Waar is de verantwoordelijkheid?

• Bij de ouders: wat leren ze hun zoons over respect en grenzen?
• Bij scholen: waarom is seksuele vorming vaak zo soft en abstract?
• Bij justitie: waarom voelen veel slachtoffers zich niet serieus genomen?
• Bij ons allemaal: wanneer kijken we niet meer weg als we iets zien gebeuren?

Dit incident in Dordrecht is geen opzichzelfstaand feit. Het is een symptoom van een samenleving die harder, brutaler en minder empathisch is geworden. Terwijl we aan de oppervlakte praten over inclusie en veiligheid, broeit er iets ondergronds.

De straten zouden van iedereen moeten zijn. Voor vrouwen net zo goed als voor mannen. Dat is geen luxe, dat is basis. En zolang we dit soort incidenten blijven afdoen als “jongensgedrag” of “één rotte appel”, veranderen we niks.

Wat denk jij? Voel jij je nog veilig op straat? Of heb je al jaren je gedrag aangepast? Deel het hieronder. Want zwijgen lost niks op.