blank

Zoë Quinn en Alec “adorkable” Holowka

0 Shares

Het was 2012 toen feminist en activist Chelsea Van Valkenburg beter bekend als Zoë Quinn haar relatie met spelontwikkelaar Alec Holowka “adorkable” noemde. Zeven jaar later noemde ze hetzelfde relatiemisbruik. De onrustige Holowka werd vervolgens te schande gemaakt en nam zijn eigen leven.

Er is iets ontroerend naïef aan journalisten op de Canadese alternatieve nieuwssite The Postmillenial die op een ouderwetse diepgaande duik in het internet gaat om Quinn’s gelijktijdige verslagen van haar relatie met indie-ontwikkelaar Holowka te vergelijken met haar huidige beschrijving. Alsof ze aannemen dat haar geloofwaardigheid bij de reguliere media en #MeToo-campagnevoerders berust op feiten, de psychologische plausibiliteit van haar verhaal, of persoonlijke betrouwbaarheid, consistentie en objectiviteit. Desalniettemin is het allemaal interessant om het nu, al dan niet wat macabere te lezen.

De beschuldigingen

Een korte samenvatting van de beschuldigingen. Quinn, al een bliksemafleider voor haar oorspronkelijke rol in de online cultuuroorlog Gamergate, maakte aantijgingen tegen Holowka, bekend van de uitbraak indie hit ‘Night in the Woods’, eind vorige maand op haar Twitter gepost.

Ze beweerde dat Holowka haar “fysiek opgesloten had” in zijn appartement in Winnipeg, waar ze naartoe vloog om bij hem te blijven, dat hij “degradeerde” en “schreeuwde” naar haar, “gemeen en gewelddadig” was tijdens seks, voordat ze was gered door een vriend die ‘haar heeft geholpen om eruit te komen’ en terug te vliegen naar Toronto. Hij zou zich naar verluidt ook in haar carrière hebben ingebracht, door de programmering van het tekstspel dat ze aan het schrijven was over te nemen, een romantische satire genaamd It’s Not OK, Cupid, ondanks haar “protesten”.

Bekijk ook:
Angelina Jolie verbreekt wereldrecord op Instagram

Toch suggereert een podcast uit die tijd een andere emotionele tint, omdat het paar bashly hun online meet-cute herinnert, hun gedeelde feministische idealen zoals het aanmoedigen van meer vrouwelijke programmeurs in gaming en beide gebruiken “adorkable” om hun snel bloeiende te beschrijven relatie. Ondertussen suggereert haar constante tweets uit haar tijd in Winnipeg geen man die worstelt met het project van een vrouw, maar eindeloze dagen vol en vermoeiend werk dat zij aan zij is verricht.

“Wanneer een gameontwikkelaar voor jongens en een gameontwikkelaar voor meisjes heel veel van elkaar houden, slaan ze hun hoofd op elkaar en komt er een spel uit”, leest een typisch bericht, schermafbeeldingen van Twitter van Quinn dat is vergrendeld voor buitenstaanders in de nasleep van de dood van Holowka.

Evenmin is er een bevestiging van Quinn’s door angst veroorzaakte uitje. In plaats daarvan bespreekt ze haar vlucht van Winnipeg meer dan een week van tevoren, en haar openbare uitwisselingen met Holowka op sociale media dateren tot ver nadat ze in mei 2012 was teruggekeerd naar Toronto (toen ze hem per e-mail dumpte).

Wat is er aan bewijs?

Niets definitief. Veel vrouwen in misbruikrelaties zetten een dapper gezicht voor anderen terwijl ze privé leden, en Quinn was voorzichtig in haar sindsdien verwijderde berichten om te vermelden dat Holowka, die naar alle mening geplaagd werd door psychische aandoeningen en gedachten over zelfmoord noemde, ” gedroeg zich normaal in het openbaar. ‘Of misschien besefte Quinn de omvang van het misbruik pas toen ze thuiskwam en kon ze haar relatie evalueren. Of misschien miste ze het nodige bewustzijn en moed om haar verleden te verwerken tot haar Twitter-exposé met meerdere pagina’s.

Bekijk ook:
Top 10 Instagram accounts

Maar het belangrijkste punt blijft; dat de feitelijke details er niet toe doen. Zelfs met behulp van deze e-mails was het mogelijk om op de een of andere manier te bewijzen waar haar overvloedige sociale media tegenstanders Quinn van hadden beschuldigd. Namelijk dat ze een mislukte maar niet strikt misbruik van jaren geleden opportunistisch verkeerd had voorgesteld, in een poging om aandacht en medeleven, en dus een man waarvan ze wist dat ze emotioneel onstabiel was naar zelfmoord, het pad dat Holowka koos op 31 augustus, kort daarna vanwege zijn beschuldigingen ontslagen uit zijn nieuwste project.

Wat dan? Binnen het paradigma van “Geloof alle vrouwen” dat wordt omarmd door #MeToo, verandert het niets. Een vrouw kan een consensuele koppeling hebben, maar op het moment dat ze besluit dat het niet zo is, is ze het slachtoffer. Een vrouw kan een complexe, wederzijds beledigende relatie hebben, maar wat haar mening daar ook over is, is het laatste beeld. Alle eerdere feiten kunnen erop wijzen dat een vrouw gewapend is met een minder overtuigend verhaal dan de man die ze beschuldigt, en toch wordt haar verhaal standaard geaccepteerd over het zijne.

Bekijk ook:
Wie is Robert Galbraith?

De feiten doornemen om een evenwichtig of genuanceerd oordeel te vellen zelfs Holowka om zijn kant vragen terwijl hij het nog kon geven is een bloedbad in de # MeToo-beweging. Het hele punt is blind, onbetwist geloof, een verlaten van het zoeken naar waarheid. In feite lijkt hier sprake te zijn van een perverse en tribale neiging, hoe giftiger de persoon aan de eigen kant van de beweging, hoe moeilijker ze in principe worden verdedigd. Ondanks talloze verhalen over het twijfelachtige gedrag en de integriteit van Quinn ongeacht wat er in Winnipeg gebeurde verdubbelden haar supporters elke keer dat ze in een nieuwe augurk belandde. Onhandige feiten worden weggegooid of agressief tegengegaan.

Een voorbeeld: de meeste reguliere media zijn ongemakkelijk stil gebleven over Holowka’s zelfmoord (ondanks het feit dat de beschuldigingen werden behandeld). Een column in Wired klaagde over ‘mannelijke fragiliteit’ het feministische equivalent van de ‘snowflake’-putdown. Blijkbaar ging Holowka’s echte dood over het ‘gijzelen’ van vrouwen door mannelijke gevoelens. Die verharding, dat gebrek aan empathie, die wreedheid is alleen mogelijk voor fatsoenlijke mensen als je je niet langer bewust bent van je vooroordelen. In het beste geval krijgen we nu een verhandeling over hoe het ondervragen van het slachtoffer gewoon een andere vorm van mannelijk misbruik is.

Er zijn veel scenario’s waarin een dergelijk zichzelf dienend tribalisme onschadelijk is Messi of Ronaldo, of op zijn minst sociaal aanvaardbaar: Trump of Clinton. Maar gerechtigheid in het privéleven brengen is daar niet een van.

Leave A Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

blank Trending
blank Opinie
blank Quizzen
blank Toplijstjes

Inloggen

Of met je gebruikersnaam:

Wachtwoord vergeten?

Heb je nog geen account? Registreren

Wachtwoord vergeten?

Enter your account data and we will send you a link to reset your password.

Your password reset link appears to be invalid or expired.

Inloggen

Privacy Policy

Add to Collection

No Collections

Here you'll find all collections you've created before.